การตัดสิน และเรียกร้องทางเพศ: สัญญะ, อวัยวะเพศ, ร่างกาย, รสนิยม และความขบถ

Posted by Kritdikorn Wongswangpanich on 14/02/2011 · 11 ความเห็น 

[บทความชิ้นนี้ ยังไม่ได้ proof ภาษา และวิธีการเขียน ฉะนั้น อ่านแล้วอาจจะมึนๆ งง และรู้สึกยังไหลลื่น หรือต่อเนื่อง ทั้งนี้เป็นเพราะความขี้เกียจของผู้เขียนเอง ขออภัยมา ณ ที่นี้ ด้วย...ตอนนี้ก็ยังขี้เกียจอยู่ครับ]

 

กฤดิกร วงศ์สว่างพานิช

-          สัญญะ, อวัยวะเพศ และร่างกาย

สิ่งที่ผมจะเขียนถึงในงานชิ้นนี้นั้น อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องซ้ำซาก จำเจ ที่เห็นงานแนวนี้ผลิตออกมาไม่รู้กี่ชิ้นต่อกี่ชิ้นแล้ว มิพักตร์ ที่ผมจะเขียนนั้นแต่ละส่วนที่อ่าน จะรู้สึกว่ามันไม่เกี่ยวเนื่อง ไม่ต่อเนื่อง (Fractured) กันนักเสียด้วยซ้ำ แต่ผมเชื่อว่าสุดท้ายแล้วมันจะนำไปสู่ข้อสรุปแบบเดียวกัน ซึ่งในท้ายที่สุดผมคิดว่ามันจะไม่ถึงกับจำเจนัก

เริ่มแรกเลย ผมอยากจะนำเสนอภาพ 3 ภาพ ที่อยากจะให้ท่านได้ลองนึกถึง โดยกรอบ หรือมุมมองของเรื่องเพศ หรืออำนาจ/สิทธิทางเพศ ดู (แน่นอนว่านี่คือการพยายามจำกัดกรอบความคิดของท่าน โดยตัวผม)

(ภาพ 1 – สัญลักษณ์ MSN)

(ภาพ 2 – พระปรางค์)

(ภาพ 3 – ผู้หญิง กับการถูกกดขี่เชิงโครงสร้างวัฒนธรรม?)

ภาพทั้งสามนี้ เป็นหนึ่งในลักษณะของภาพที่ถูกนำมาใช้อภิปรายในเรื่องเพศ โดยเฉพาะอำนาจ และสิทธิของสตรีเพศมากมาย ในแง่ของสถานะในการครอบครองพื้นที่ทางสัญญะ และความเป็นจริงทางโครงสร้างของสังคม

ภาพที่ 1 หรือโลโก้ของ MSN (ที่ทุกวันนี้คนไม่ค่อยได้เล่นกันมากนักแล้ว) อันคุ้นหน้าคุ้นตานั้น ก็เป็นที่ได้รับการไถ่ถามถึงความเป็นธรรมทางเพศ และการมีอยู่ของสตรีเพศในพื้นที่ของการกลายเป็นสัญญะ (หรือส่วนหนึ่งของสัญญะ) นักสตรีนิยมมักจะพูดถึงโลโก้ หรือสัญญะในลักษณะนี้ว่า ขับเน้นเฉพาะ หรือคัดเลือกเอาเฉพาะภาพตัวแทนของเพศชายมาใช้ประกอบขึ้นเป็นโลโก้ ซึ่งย่อมแสดงถึงการถูกกีดกันทางพื้นที่ของเหล่าสตรี โลโก้ของ MSN ที่ดูจะไม่มีภาพตัวแทนของ “ความเป็นหญิง” อยู่ภายในเลย กลายเป็นดั่งเครื่องยืนยันความเชื่อของนักสตรีนิยมเหล่านั้น ว่าในสังคมที่ชายเป็นใหญ่ ได้ “ริบ” กระทั่งสิทธิในการแสดงถึงตัวตน และอำนาจของสตรีเพศ ออกจากพื้นที่ที่ธรรมดาสามัญ และดูจะไร้พิษสงที่สุดไปในที เป็นดั่งการกดจนถึงที่สุดในทางพื้นที่แห่งสัญญะ

ภาพที่ 2 หรือพระปรางค์ (ซึ่งโดยมากมีลักษณะรูปทรงใกล้เคียงกัน) นั้น ก็เชื่อว่ามีรากฐานทางความเชื่อมาจากรูปลักษณ์ขององคชาติ (จะของพระศิวะ หรือ _วย ใครก็ตามแต่) และเมื่อนำองคชาติ หรือรูปตัวแทนแห่งองคชาติยักษ์ มาตั้งไว้ในฐานะสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้ว ก็เสมือนเป็นการบอกกล่าว หรือการบังคับเชิงวัฒนธรรมว่า “จงก้มกราบมหา_วยนี้เสีย” ซึ่งนักสตรีนิยมเชื่อว่าเป็นตัวแทนอำนาจของเพศชาย แน่นอนว่าการแสดงความนอบน้อมต่อองคชาติเช่นนี้ ในสายตานักสตรีนิยม ย่อมหมายถึงการยอมรับทางอำนาจด้วยว่า สตรีเพศยอมที่จะอยู่ในฐานะที่ต่ำกว่า มิพักตร์มันยังเป็นการยินยอมอย่างศิโรราบ และราบคาบ ด้วยความเต็มใจของสตรีผู้เลือกที่จะศรัทธาในอิทธิแห่งองคชาตินี้เองแต่โดยดีเอง (แม้จะมีโครงสร้างวัฒนธรรมเชิงบังคับที่กดทับอยู่ก็ตาม)

ภาพที่ 3 หรือภาพที่พยายามสะท้อนชีวิตอันโหดร้ายของสตรีเพศในโลกจริง ที่เป็นเสมือนวัตถุทั้งทางความคิด และการกระทำของสังคมที่เพศชายเป็นใหญ่ มันคือภาพที่แสดงถึงภาระอันหนักหน่วง จาก “งานเหลือเลือก” ของเพศชาย และการโดนบังคับกำหนดบทบาท (Characterized) โดยโครงสร้างวัฒนธรรมทางสังคม มันเป็นการ “บังคับเลือก” โดยวัฒนธรรมว่า “งานแบบนี้แหละ คืองานของเพศหญิง” ประหนึ่งบ่วงคล้องคอสตรีเพศว่า นี่คืองานของพวกหล่อนนะ ซึ่งในสายตานักสตรีนิยมแล้ว เอาเข้าจริงๆ มันก็คืองานที่ชายในสังคมชายเป็นใหญ่ เกี่ยง หรือรังเกียจที่จะทำ และจับยัดให้กับสตรีเพศ เป็นงาน “เหลือเลือก” เอาไว้ให้ “วัตถุผู้ยินดีจะก้มกราบองคชาติยักษ์” อย่างพวกหล่อนได้ทำ เพื่อให้พวกหล่อนได้สามารถแสดงออกได้ถึงความเคารพ การอยู่ในโอวาท หรือการอยู่ใต้การบังคับบัญชา ของเพศชายผู้ยิ่งใหญ่

ผมไม่แน่ใจว่าเมื่อลองชักนำให้ท่านคิดถึงภาพเหล่านี้ในกรอบของเรื่องเพศการเมืองแล้ว ท่านจะคิดดังว่ามาหรือเปล่า (และก็ใช่ว่าผมจะถึงกับใส่ใจอะไรมากนัก) และหากสิ่งที่ผมจะเขียนนั้น มันคือประเด็นต่างๆ ข้างต้น ก็คงไม่ต้องมาเขียน เพราะคนผลิตงาน และความคิดดังกล่าวในสายสตรีนิยมที่เข้าท่าเข้าทาง (หากนึกไม่ออก ก็กรุณา นึกภาพนักสตรีนิยมที่ตรงกันข้ามกับคุณระเบียบรัตน์ ทุกประการ) ก็ทำกันออกมามากมายแล้ว แต่สิ่งที่ผมอยากจะเสนอก็คือ ผมคิดว่าบางทีแนวคิด หรือข้อเสนอในรูปแบบดังกล่าวของนักสตรีนิยมเหล่านั้นต่างหากล่ะ ที่แทนที่จะช่วยดึงให้สถานะของ “เหล่าสตรี” ที่พวกเค้าพยายามจะช่วยให้สูงขึ้น กลับกลายเป็นต่ำลงแทนเสีย (แต่แน่นอนนักสตรีนิยมแบบระเบียบรัตน์นั้นคือการ “บดขยี้” การมีอยู่ของสถานะทางอำนาจของสตรีเพศ)

การมองเห็นภาพโลโก้ MSN ว่าเป็นภาพแทนของเพศชาย ที่มายึดครอง และไม่อนุญาตให้สตรีมีพื้นที่ทางสัญญะนั้นนั่นแหละ ที่เป็นการ “บังคับสร้างกรอบ (Framed)” ผู้หญิงเองว่า “คนที่เป็นสตรีเพศ ไม่มีสิทธิ์จะดูเป็นเช่นนั้นได้” คือ กลายเป็นว่า สัญลักษณ์ของตัวตุ๊กตุ่นที่ไร้ซึ่งโบว์ผูกหัว หรือกระโปรงคลุมช่องคลอด ถูกบีบให้แปลว่า “นั่นคือ (ภาพตัวแทน) ของเพศชาย” ไปเสีย การคิดเช่นนี้หรือเปล่าที่เป็นการบอก หรือตอกย้ำวาทกรรมว่า คนที่เป็น “หญิง” ไม่มีสิทธิ์จะถูกแทนด้วยสัญญะหัวโล้น โกนหัว ไร้กระโปรงคลุมจิ๋ม มันกลายเป็นว่าเหล่านักสตรีนิยมเองนั้นแหละที่ไปกำหนด “รูปลักษณ์อันพึงเป็นของผู้หญิง” ไปแทน ผมเองไม่เข้าใจว่าทำไมจึงไม่สามารถมองโลโก้ MSN ว่าตัวหนึ่งเป็นหญิง อีกตัวหนึ่งเป็นชาย หรือเป็นหญิงทั้งคู่ได้ การ “เลือกมอง” (ทั้งโดยทั่วไป และแม้แต่ในหมู่นักสตรีนิยม) กลับเลือกที่จะมองมันในฐานะชายคู่ที่จะมาเบียดบังพื้นที่ของหญิงเท่านั้นไปเสียฉิบ

เช่นเดียวกันกับกรณีแรก แต่อาจจะมองอย่างแหกคอกอย่างหนักข้อขึ้นไปอีก คำถามคือ พระปรางค์อันมีรากฐานทางสัญญะมาจากองคชาตินั้น มันต้องแปลว่าคือเรื่องของเพศชายเท่านั้นหรือ ถามใหม่ก็คือ องคชาติ คือของของเพศชายเท่านั้นหรือ? (บางคนคงตอบกลับว่า “ก็ใช่สิวะ”) แต่ประเด็นของผมก็คือ เราตัดสินความเป็นหญิง – ชาย บนฐานของการมี หรือไม่มีไอ้จ้อนนี่เท่านั้นหรือ? เฉพาะข้อสรุปทางชีววิทยาเท่านั้นล่ะหรือที่ควรค่า และมีอำนาจสมบูรญาสิทธิ์ในการตัดแบ่งสถานะทางเพศ ว่านี่คือ ชาย นั่นคือหญิง? การปล่อยให้ข้อสรุปทางชีววิทยา มีอำนาจในการตัดสินสถานะของคน และความเป็นคน เกินกว่าความต้องการของคนๆ นั้นเอง เป็นสิ่งที่นักสตรีนิยม และ/หรือนักเรียกร้องสิทธิมนุษยชนกล่าวได้ว่าสมควรแล้วล่ะหรือ? คนที่มีองคชาติ ไม่สามารถจะ “เป็นสตรี” ได้หรือ แม้ความต้องการ และการรับรู้ของสิทธิเหนือร่างกายตนของคนผู้นั้นจะบอกอย่างเต็มที่ว่าตัวเขานั้นคือสตรี แต่เพราะองคชาติเพียงอวัยวะเดียว สิทธิในฐานะการเลือกเป็นสตรีของคนเช่นนี้จึงต้องจบลงเช่นนั้นหรือ? การมองเช่นนี้ และออกมาพูด (Claim) เช่นว่าไม่เป็นการทำให้สิทธิ และอำนาจของสตรีต่ำลง มากกว่าสูงขึ้นมิใช่หรือไร ปรากฏการณ์ในการเลือกมองนี้ ก็วางอยู่บนฐานทางตรรกะลักษณะเดียวกันกับคำอธิบายของรูปแรก คือ การมี “แบบ” ของผู้หญิงไว้ในใจก่อนไว้อยู่แล้ว (ซึ่งถูกมอมเมาด้วยมายาคติ และวัฒนธรรมที่ฝังรากมานานนม) และนำแบบของผู้หญิงตามใจเราเองมา ตัดสิน (Justify) ความเป็นหญิงของผู้อื่นไปด้วยในที การมีแบบในใจนี้เองแหละที่ทำให้เราเลือกที่จะมองพระปรางค์ หรือองคชาติยักษ์ในฐานะตัวแทนทางเพศ ของเพศชายเท่านั้น เราไม่อนุญาตให้องคชาติกลายมาเป็นตัวแทนของเพศหญิงได้เช่นกัน ไม่กล้าที่จะมองออกนอกแบบแห่งมายาคติว่า “คนมี_วยก็เป็นหญิงได้” ฉะนั้นการก้มกราบพระปรางค์ มันก็คือการกราบอวัยวะเพศหญิงก็ได้ หากคนที่เลือกมอง เลือกที่จะมองมันเช่นนั้น

สำหรับภาพสุดท้ายนั้น อาจจะยิ่งเป็นมุมมองที่อาจจะกล่าวได้ว่าสุดขั้ว (Radical) ที่สุดของผมก็ว่าได้ แต่ประเด็นนั้นคือเรื่องเดิมคือการ “เลือกมอง” เรามองร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่กำลังอุ้มลูก, ตากผ้า, ฯลฯ ผู้นั้นว่านั่นคือภาพของผู้หญิง ซึ่งชัดเจนทั้งลักษณะ และท่าทาง คนผู้นั้นคือมนุษย์เพศหญิง มีร่างกายเป็นหญิง นั่นคือมุมมองที่เราเลือกที่จะมอง แล้วเราก็พูดกันออกมาว่าเพศหญิงกำลังโดนกดขี่ แต่ก็อีกนั่นแหละ เราเลือกที่จะตัดสิน และจำกัดกรอบของความเป็นเพศหญิง ในขณะที่เที่ยวประกาศกร้าวถึงเรื่องสิทธิเสรีภาพในวงกว้างอย่างบ้าบอคอแตก เหนือกว่าอวัยวะใดอวัยวะหนึ่ง ร่างกายของคนเองนั้นแหละกลับกลายเป็น “คอก” ที่สกัดกั้นเสรีภาพในการมีอำนาจเหนือตัวตนของเราเอง โดยสังคม ไม่ว่าจะเป็นบุรุษ หรือสตรีภายในร่ายกายนี้ สังคมได้ตัดสิน (Judge) ลงไปแล้วว่าคุณเป็นหญิง หรือชาย โดยไม่ได้ให้อิสระในการตัดสินเหนือร่างกายของเราเอง แก่เรา ซึ่งในขณะเดียวกันกับที่สังคมมาตัดสินเรานั้น มันก็กลายมาเป็นการกล่อมเกลา และดึงเราเข้าสู่กระบวนการยอมรับคำตัดสินนี้ และไปร่วมตัดสินคนอื่นๆ ต่อไปด้วย แน่นอนว่าอาจจะมีข้อถกเถียงได้ว่าเราสามารถที่จะเลือกที่จะเป็น “ขบถ” ได้ (ซึ่งผมจะกล่าวถึงโดยละเอียดต่อไป) เช่น การเป็นเลสเบี้ยน, ทอม-ดี้, คู่เกย์, ฯลฯ แต่นั่นคือการเป็นขบถโดยมีฐานการยอมรับร่วมประการหนึ่งมิใช่หรอกหรือ? ฐานยอมรับถึงสถานะทางร่างกายของตนเองที่สังคมจัดระเบียบให้กับเรา การเป็นทอม มันก็คือการยอมรับโดยฐานหนึ่งมิใช่หรือว่าตนเป็นหญิงที่ต้องการจะเป็นชาย หรือเป็นหญิงที่มีใจเป็นชาย แต่อย่างน้อยที่สุด ในระดับโครงสร้างพื้นฐานทางความคิดแล้ว นั่นคือการยอมรับว่าอย่างน้อยที่สุด ร่างกายตน (Physical Body) ของตนเป็นหญิง ซึ่งนั่นก็คือการเปิด และนอบน้อมต่ออำนาจของสังคมที่วางระเบียบให้กับร่างกายของเราอยู่ดี ฉะนั้น การที่นักสตรีนิยม ไปมองคนในภาพสุดท้ายว่าเป็นผู้หญิงที่ต้องตรากตรำทำงานอย่างหนัก โดยที่นักสตรีนิยมเหล่านั้นไม่สามารถ หรืออนุญาตให้พวกเขา/เธอเองสามารถมองภาพของคนๆ นั้นที่อุ้มลูกอยู่ (ด้วยร่างกายนั้น) ว่าเป็นเพศอื่นได้เลย นอกจากเพศหญิงเท่านั้นนั่นแหละ ที่เป็นการเข้าไปร่วมกดทับ และจัดระเบียบเหนือสิทธิทางร่างกายตนมากยิ่งขึ้นไปอีก นักสตรีนิยมเหล่านั้นที่เสมือนกำลังทำการต้านระเบียบโครงสร้างของสังคมเอง แท้จริงแล้วก็กำลังเป็นผู้ผลิตซ้ำที่สำคัญ และเสียงดังยิ่งของอีกมุมหนึ่งของระเบียบโครงสร้างที่พวกเขา/เธอพยายามกล่าวอ้างว่าจะทำลายล้างลงต่างหาก

-          รสนิยม (ทางเพศ) และความขบถ

เดี๋ยวนี้ เรื่องรสนิยมทางเพศ กลายมาเป็นหัวข้อพูดคุยที่เริ่มจะเป็นไปได้ขึ้นมากเรื่อยๆ หรือหากจะพูดให้ถูกอาจจะต้องพูดว่า มันเริ่มกลับมาพูดได้ใหม่อีกครั้งมากกว่า เพราะเดิมทีความหลากหลายทางรสนิยมทางเพศนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร แต่ด้วยอิทธิพลของศาสนาคริสต์ในช่วงยุคล่าจักรวรรดินิยม ที่ทำให้แนวคิดเรื่องรักร่วมเพศกลายเป็นเรื่องต้องห้ามไป (หรือหากจำเพาะเฉพาะในยุโรป เรื่องนี้มันกลายเป็นหัวข้อต้องห้ามก่อนนั้นอีกระยะหนึ่งแล้ว) ทั้งที่เดิมทีพฤติกรรมการรักร่วมเพศ โดยเฉพาะ ชายรักชาย นั้นเป็นเรื่องสามัญปกติเสียด้วยซ้ำ เอาเข้าจริงๆ ในสังคม กรีก-โรมันโบราณ มันเป็นรูปแบบความรักที่พึงปราถนาที่สุดเสียด้วยซ้ำ [ประเด็นทางประวัติศาสตร์นี้ หาอ่านได้จากหนังสือที่ดีมากๆๆ ของ ธเนศ วงศ์ยานนาวา ชื่อ “เพศ”]

เมื่อกาลเวลาผ่านไป หลังจากที่มนตราทางศาสนาเริ่มเสื่อมคลายพลังความศรัทธาลงไปบ้าง ชาวตะวันตก ผู้ซึ่งเป็นผู้ริเริ่มเผยแพร่กระแส “รักร่วมเพศ รักต้องห้าม” ก็กลายมาเป็นผู้ที่ทำตัวเสมือนเป็นผู้รู้แจ้ง แล้วก็เริ่มเที่ยวประกาศความเป็นไทต่อประเด็นเรื่องรสนิยมทางเพศ แล้วเรียกร้องให้ประเทศตะวันออก[1] ที่พวกเขา/เธอได้บังคับยัดไอเดียเรื่องต้องห้ามเหล่านี้ ให้ทำตัวเป็นไทตามพวกเขา (Irony ชั้นต่ำสุดๆ) และมันก็ทำให้ช่วงนี้บรรยากาศในการพูดถึงเรื่องรสนิยมทางเพศที่มีตัวเลือกแพร่หลายมากขึ้นนั้น ได้รับการยอมรับมากขึ้น ผ่อนคลายขึ้นมาสักหน่อย แต่แน่นอน การเหยียดมันก็ยังคงมีอยู่ และดำเนินต่อไป

แต่ทีนี้ประเด็นแรกที่ผมอยากจะพูดเรื่องรสนิยมทางเพศก็คือ “การรับรู้ต่อการเลือกนิยมรสนิยม” ซึ่งเป็นเรื่องที่ดูจะง่ายเอามากๆ ธรรมดามากๆ กับการที่สมมติว่ามีคนมาถามคุณซึ่งเป็นผู้ชายว่า “มึงชอบผู้ชาย หรือผู้หญิงวะ?” แล้วชายคนนั้นตอบ (แบบจริงใจมากๆ คิดเช่นนั้นจริงๆ) ว่า “ชอบผู้หญิง” (คือนิยมรักต่างเพศ ในภาษาที่นิยมใช้กัน) แล้วทั้งตัวผู้ถาม และตัวผู้ตอบก็จะ “รับรู้ ต่อการเลือกนิยมรสนิยมทางเพศ” ของคนที่ถูกถามว่า ชายคนนั้นเป็นพวกรักต่างเพศ หรือไม่ใช่พวกนิยมการรักร่วมเพศนั่นเอง (อันนี้จะสมมติให้ชายคนนั้นหลุดจากระเบียบของสังคมว่าด้วยการมากำหนดเพศของร่างกายแล้ว หรือไม่ก็ได้ ตามที่พูดไปในหัวข้อก่อนแล้ว) แต่ประเด็นของผมคือ คำตอบที่จริงใจมากๆ นี้มันถูกต้อง (Valid) จริงหรือเปล่า?

เราสามารถ “ไม่เป็น” พวกนิยมรักร่วมเพศ โดยไม่เคยทดลองผ่านการเป็น “รักร่วมเพศ” มาก่อนได้จริงๆ ล่ะหรือ? มันก็เหมือนกับการถามว่าคุณชอบกินแกงเขียวหวานหรือเปล่า แล้วคุณตอบกลับไปอย่างจริงใจว่าไม่ชอบ ทั้งๆ ที่ชีวิตนี้ไม่เคยกินแกงเขียวหวานเลยนั้น มันเป็นไปได้หรือเปล่าในเชิงการตอบ? เราสามารถรับรู้ และตัดสินได้ว่าไม่ชอบโดยไม่สัมผัสมันก่อนกระนั้นหรือ? ประเด็นของผมตรงนี้นั้นมุ่งจะบอกว่า แม้แตนักเรียกร้องสิทธิทางเพศเอง อย่าว่าแต่คนในสังคมโดยรวมเลย ก็ตอบในลักษณะนี้เช่นกันว่า “ตนไม่ได้เป็นพวกรักร่วมเพศ แต่พร้อมเต็มที่ในการจะเรียกร้องสิทธิของชาวรักร่วมเพศ” (โดยที่เขาไม่เคยสัมผัสกับการรักร่วมเพศมาก่อน) ตัวผมเองกลับมองว่า การพูดอย่างจริงจัง และจริงจในลักษณะนี้ต่างหากล่ะ ที่แทนที่จะเป็นการช่วยลดทอน หรือผ่อนคลายความแน่นหนา ตึงเครียดของสังคมต่อรสนิยมทางเพศ “ที่ผิดไปจากโครงสร้างของระบบ (รักต่างเพศ)” กลับกลายเป็นการตอกย้ำอย่างรุนแรง แบบไม่รู้ตัว และน่ากลัวเสียยิ่งกว่าพวกที่ทำการเหยียดอย่างเปิดเผย เพราะพวกนั้นมันก็เหยียดของมันไป แบบชัดๆ และรู้ตัว สังคมก็รับรู้เช่นนั้น แต่กับคนที่เป็นนักเรียกร้องสิทธิที่ตอบเช่นนั้นอย่างจริงใจ โดยไม่เคยผ่านการเป็นรักร่วมเพศมาแล้วนั้นต่างหากล่ะ ที่เป็นการ “เหยียดรักร่วมเพศโดยไม่รู้ตัว” เป็นการเหยียดซ่อนรูป ที่ภายนอกแสดงออกเหมือนสนับสนุน แต่แกนกลางของความรู้สึก (ในระดับจิตไร้สำนึกที่ถูกครอบงำโดยสังคมอยู่) นั้น กลับกำลังเหยียดพฤติการณ์เช่นนี้เอามากๆ ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ตลกดี

หนักขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง คือ ประเด็นที่สอง ที่ผมจะพูดถึง ก็คือ หากคุณเป็นรักร่วมเพศอยู่แล้วล่ะ (แล้วเคยผ่านการรับรู้ ทดลองการเป็นรักต่างเพศมาด้วย) คือ เหมือนจะผ่าน “ด่านแรก (ประเด็นที่ 1)” มาได้ด้วยดี แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะหยิบยกขึ้นมาเขียนถึง นั่นคือนัยยะเรื่องความเป็น “ขบถ” ต่อระบบของการเป็นรักร่วมเพศ

มีการนำเสนอออกมาหลายครั้ง ถึงข้อเสนอที่ว่า “การเป็นรักร่วมเพศนั้น เป็นขบถอย่างสุดขั้วที่สุด (Most Radical Form) เพื่อแสดงถึงสิทธิเหนือร่างกาย และความคิดของคนเรา” เช่น ภาพยนตร์เรื่อง Fire ซึ่งเป็นภาพยนตร์ว่าด้วยการเป็นเลสเบี้ยนในสังคมที่ต่อต้านเรื่องแนวนี้ที่สุดอย่างประเทศอินเดีย (แน่นอนว่าเป็นภาพยนตร์อินเดีย ที่ถูกแบนในอินเดียไปในที่สุด) หรือนักคิด นักเขียนฝีปาก(กา) จัดจ้านอย่างคุณคำ ผกา ก็ได้เคยพูดไว้ในทำนองเดียวกันนี้ (ผมบังเอิญเห็นจากตัวอย่างเทปรายการ ของว้อยส์ทีวี ที่คุณคำ ผกาไปเป็นพิธีกร และทางว้อยส์นำมาใช้โฆษณารายการ)

ผมอยากจะเสนอว่า แท้จริงแล้วการคิดแบบนี้นั้น “ผิด” และข้อสรุปที่จะนำผมมาถึงจุดนี้นั้นคือผลรวมทั้งหมดจากสิ่งที่ผมเขียนๆ มา ที่มันดูไม่ต่อเนื่องกัน แตกกระจาย (Fractured) มากๆ นี่แหละครับ จากตอนแรกที่ผมพูดเรื่อง “สัญญะ, อวัยวะเพศ และร่างกาย” แล้วอยู่ๆ ก็กระโดดกระเด้งมาเขียนเรื่องรสนิยมจนกระทั่งส่วนเมื่อกี้นี้นั้น เพื่อจะนำมาสู่ข้อสรุปเดียวกันนี้ (แม้เนื้อหาอาจจะไม่เกี่ยวเนื่องการ แต่นำมาสู่ข้อเสนอเดียวกัน) นั่นคือ การเป็นรักร่วมเพศนั้นไม่ใช่การเป็นขบถต่อระบบอย่างถึงที่สุด ในทางตรงกันข้ามมันกลับเป็นการเข้าร่วมสังฆกรรมกับตัวระบบ (ที่พยายามอ้างว่าขบถอยู่นั้น) ในระดับหนึ่งด้วย

การเป็นรักร่วมเพศ อาจจะถูกมองในฐานะการเป็นไทขั้นสุดยอด การปลดแอกตนเองจากตรวนโซ่ของ “ระบบรักต่างเพศ แบบชายเป็นใหญ่ (Patriarchic Heterosexuality)” อย่างถึงที่สุด มองว่ามันคือสัญญะของการต่อต้าน ที่หญิง และหญิงสามารถตอบสนองความต้องการทางเพศของพวกเธอได้ด้วยตัวของพวกเธอเอง โดยไม่ต้องพึ่งพิงเพศชายสักกระเบียด พร้อมทั้งเป็นการวางระเบียบโครงสร้างการเป็นครอบครัว และสังคมชุดใหม่ขึ้นมาอีกต่างหาก หรือในกรณีชายรักชายนั้นยิ่งแล้วใหญ่ พวกเขาเหล่านั้นถูกมองในฐานะที่ต่ำต้อยลงไปอีก เพราะในฐานะของการเป็นเพศชายผู้ยิ่งใหญ่แล้ว พวกเขากลับมีคนหนึ่งในนั้นที่ “ลดตัว” ไปรับบทบาทของหญิง และอีกคนก็น้อมรับบทบาทของอีกฝ่าย ฯลฯ ฯลฯ

ที่ผมเขียนมานั้น มันจึงดูไม่แปลกที่คนโดยมากจะพาลคิดกันไปว่าการรักร่วมเพศเป็นขบถขั้นสุดยอด แต่สาเหตุที่ผมบอกว่ามันไม่ใช่นั่นก็เพราะสุดท้ายนั่นก็เป็นเพียงการขบถภายใต้กรอบ หรือระเบียบที่ระบบยังอนุญาตให้คิด หรือขบถได้ เรามาเริ่มกันจากคำถามง่ายๆ กันก่อนว่า อะไรที่ทำให้เราต้องมองว่าคนที่ “นิยมเอา_วย ยัดตูดของคนที่มี_วยเหมือนกัน” นั้นเป็นพวกรักร่วมเพศ? หรือในทำนองที่คล้ายๆ กัน คือ อะไรที่ทำให้เราต้องมองคนที่ “นิยมเอาแท่งห่าอะไรสักอย่าง ร่วมกันยัดฮุยของกันและกัน” นั้นเป็นพวกรักร่วมเพศ?

ทีนี้ถามใหม่ต่อไป ในทำนองเดียวกัน อะไรที่ทำให้เราสรุปได้ในทันทีที่พบเห็นว่า คนที่เอา_วย ยัดฮุยอยู่นั้น เป็นพวกรักต่างเพศ? คำตอบของคำถามเหล่านี้ทั้งหมดมันคือสิ่งเดียวกันครับ นั่นคือ ระบบ, โครงสร้าง มันกำหนดให้คุณคิด คุณมอง คุณเชื่อว่ามันเป็นเช่นนั้น การเป็น “รักร่วมเพศ” ไม่ใช่การเป็นขบถอะไรที่มากมายเกินไปกว่าการเป็นขบถภายในกรอบที่ระบบหรือโครงสร้างอนุญาตให้คุณขบถได้ ซึ่งการเป็นขบถในลักษณะนี้เองที่ในทางหนึ่งกลายเป็นเครื่องมือที่สนับสนุนให้คนระลึกถึงการมีอยู่ และ (สำหรับผู้นิยมในระบบ) รำลึกถึงความดีงามของการมีอยู่ของระบบได้ต่อไป

สำหรับผมแล้ว การเป็นขบถอย่างแท้จริงนั้น มันคือการไร้เพศต่างหาก ปัญหาที่ยังความฉิบหายให้กับเรื่องเพศในปัจจุบันนั้น หากไล่ให้ถึงรากเหง้าจริงๆ แล้ว มันอยู่ที่ “การมีอยู่ของเพศ” ต่างหาก ไม่ใช่เพศไหน เหนือเพศไหน แต่เพราะมันมีการมีอยู่ของเพศต่างหาก มันจึงมีปัญหาอยู่อย่างทุกวันนี้ เพราะเราไม่สามารถมองว่า คนที่เอา_วยยัดรูตูดคนมี_วยอีกคนว่านั่นคือ สัมพันธ์ของกรกระทำ “ชุดเดียวกัน” กับคนที่เอา _วยยัดฮุยได้ต่างหาก

หากให้ผมเทียบเคียงกรณีนี้ง่ายๆ ก็เหมือนกับคนที่พยายามต้านการใส่ Uniform โดยที่การ “ไม่ใส่เสื้อ Uniform ที่โดนบังคับใส่มาเลย” นั่นอาจจะดูเป็นการขบถ แต่แท้จริงแล้ว สิ่งที่เค้ากำลังทำอยู่นั้นเองก็คือการ Uniform ตัวเอง “ไม่ให้ใส่เสื้อ Uniform ตัวนั้น” ต่างหาก การเป็นขบถที่แท้จริง มันคือการมองว่า เสื้อ Uniform ตัวนั้น (ที่โดนบังคับใส่) ไม่ได้ต่างอะไรกันกับเสื้อกล้าม หรือเสื้อยืดห่านคู่ที่บ้าน และพร้อมจะใส่มันในสถานะเดียวกันต่างหาก

ในทำนองเดียวกัน การเป็นขบถจริงๆ ของเรื่องเพศ มันคือการมองว่าไอ้คนที่มีร่างกายประกอบด้วยนมอวบอูม และฮุยนั้น เป็นเพศเดียวกันกับอีกคนที่ขนหน้าอกฟูฟ่อง และมี_วยลำเขื่องต่างหาก พูดง่ายๆ ก็คือ (หากจะขบถ) “มันต้องไม่มีห่าอะไรทั้งสิ้นที่เรียกว่า Heterosexual (รักต่างเพศ) หรือ Homosexual (รักร่วมเพศ)” เพราะในเมื่อมันไม่มี Sexuality (ความเป็นเพศ) ให้ไประลึกถึงเรื่องเหล่านั้นได้

ดังที่ผมได้ถามไปตั้งแต่ส่วนแรกว่า อะไรที่ทำให้คุณคิดว่าคนในรูปสุดท้าย ที่กำลังอุ้มเด็กอยู่ 2 คน และตากผ้านั้นคือสตรี ผู้ถูกริดรอดสิทธิ นั่นเป็นเพราะตัวคุณเองนั่นแหละที่ไม่อนุญาตให้ “ความเป็นหญิง” อยู่นอกกรอบ ของคอกที่เรียกว่าร่างกายได้ การที่คุณบอกว่าตัวเองเป็นเกย์ หรือเลสเบี้ยน นั่นก็คือการกำหนดกรอบ (Framed) ตัวคุณเองว่าไม่อนุญาตให้ตัวคุณเองนั่นแหละมีร่างกายเป็นอีกเพศได้ คุณถึงต้องมาเรียกตัวเองว่าเลสเบี้ยน หรือเกย์ นี่ตางหากคือการเป็นขบถอย่างน่อมแน้ม ที่กลายมาเป็นการรักษาระบบรักต่างเพศที่ชายเป็นใหญ่ให้คงอยู่ต่อไป

หากคิดจะเรียกร้อง และกำหนดการตัดสินทางเพศในลักษณะอันเป็นขบถจริงๆ ต้องมองว่า ฮุย ไม่ได้ต่างกับ_วย, ร่างที่มีขนหน้าอกฟูฟ่อง กับร่างที่มีนมอวบตูม ไม่ได้ต่างกัน ต้องมองไม่ให้มีเพศใดๆ ต้อง Deconstruct (ทำลายล้าง) การดำรงอยู่ของ “เพศ” ครับ

---

[1] จริงๆ ผมเกลียดคำๆ นี้มากเลยนะ คือ เกลียดตรรกะการแบ่งขอบเขตแบบที่เรียกว่า “โลกตะวันตก – ตะวันออก” เพราะในทางความเป็นจริงมันไม่มีทางมีสิ่งนั้นได้ แต่ช่างมันก่อนตอนนี้ เอาให้อ่านรู้เรื่องไปก่อน คือ หากพูดกันในหลักการ เราไม่สามารถแบ่งได้เลยโดยแท้จริงว่า ตรงไหนคือตะวันออก ตรงไหนคือตะวันตก แบบองค์รวม (Universal) เราทำได้มากที่สุดแค่ “ตะวันออก-ตะวันตก ของใคร” และไม่เพียงเท่านั้น ผมคงไม่เรียกออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ว่ามีลักษณะอารยธรรมแบบ “ตะวันออก” ได้ ทั้งที่อยู่ในซีกโลกเดียวกับอาเซียน, จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, ฯลฯ

Filed under Political Issue · Tagged with การเรียกร้องทางเพศ, ความไม่เท่าเทียมทางเพศ, รักต่างเพศ, รักร่วมเพศ, เพศ